تأکید بر موتور درونسوز؛ کریستین فون کونیگزگ فعلاً ساخت هایپرکار برقی را رد کرد
کریستین فون کونیگزگ در جریان بازدید از کارخانه این برند در سوئد و همزمان با رونمایی پروژه لگویی جدید مربوط به Sadair’s Spear، در گفتوگویی درباره آینده خودروهای برقی موضع روشن خود را درباره ساخت سوپراسپرتهای تمامبرقی اعلام کرد و تأکید کرد این شرکت فعلاً مسیر خودروهای برقی را برای هایپرکارها دنبال نمیکند، حتی با وجود حرکت رقبا مانند فراری و معرفی مدل لوچه و بحث گسترده الکتریکیسازی در صنعت.
او در توضیح دیدگاهش درباره پیشرانههای درونسوز تأکید میکند که صدا، لرزش و واکنش مکانیکی موتور بخشی از تجربهای هستند که در خودروهای برقی قابل جایگزینی نیستند و همین عناصر باعث ایجاد حس یک موجود زنده در خودرو میشود. در حالی که خودروهای برقی هرچقدر هم سریع باشند، از نظر احساسی در سطح متفاوتی قرار میگیرند و هایپرکارها اساساً برای استفاده روزمره طراحی نشدهاند.
به گفته او ارزش واقعی یک هایپرکار در امکانات رفاهی مانند تهویه مطبوع یا سیستم سرگرمی نیست زیرا این ویژگیها در خودروهای ارزانتر نیز وجود دارند، بلکه در طراحی، مهندسی، تجربه حسی و ارتباط عاطفی میان راننده و ماشین نهفته است؛ موضوعی که او آن را هسته اصلی فلسفه کونیگزگ برای ساخت خودروهای فوقپیشرفته میداند و این نگاه را محور تصمیمات این شرکت میداند.
کونیگزگ در بحث محیطزیست استدلال میکند که نمیتوان خودروهای برقی و درونسوز را با معیارهای یکسان سنجید، زیرا هایپرکارها معمولاً بسیار کم استفاده میشوند و حتی سالها در گاراژ کلکسیونرها میمانند، بنابراین جبران اثر تولید باتری ممکن است هرگز اتفاق نیفتد؛ او حدود ۵۰ هزار مایل را نقطه سربهسر و با سوختهای تجدیدپذیر حدود ۸۷ هزار مایل را مطرح میکند، هرچند همه با این دیدگاه موافق نیستند.
این شرکت البته مسیر برقیسازی را کاملاً نادیده نگرفته و حتی روی یک پلتفرم تمامبرقی نیز کار کرده، اما در نهایت به این نتیجه رسیده که ساختار هیبریدی بهترین تعادل برای نیاز مشتریان است؛ در مدل جمرا استفاده از باتری کوچک امکان رانندگی شهری، ورود به مناطق محدود و استفاده از ترمز احیاکننده را فراهم میکند و در عین حال مواد کمتری نسبت به باتریهای بزرگ نیاز دارد.
با این حال، کونیگزگ احتمال ساخت یک هایپرکار کاملاً برقی را کاملاً رد نمیکند و معتقد است آینده این تصمیم به قوانین و بهویژه پیشرفت فناوری باتری بستگی دارد؛ اگر باتریها سبکتر، کوچکتر و کموابسته به مواد خام کمیاب شوند، بسیاری از محدودیتهای فعلی کاهش مییابد، اما در آن صورت نیز چالشهایی مانند وزن کلی خودرو و حس رانندگی همچنان باقی خواهند ماند.
در حال حاضر خودروهای کونیگزگ از سوخت E85 استفاده میکنند که عمدتاً اتانول با مقدار کمی بنزین است؛ او معتقد است این بخش بنزینی میتواند در آینده با سوختهای مصنوعی جایگزین شود و سناریویی نیز وجود دارد که در آن سوخت با CO2 جذبشده از جو و انرژیهای تجدیدپذیر تولید شده و به تعادل منفی کربن برسد؛ او این روند را مالیات بر طبیعت مینامد.
