به لطف خورشید دنبالهدار C/2025 K1 در حال فروپاشی است، فرصت دیدنرا از دست ندهید!
تصاویر تازهای که توسط تلسکوپ جِمینی نورت ثبت شدهاند، نشان میدهند دنبالهدار C/2025 K1 (اطلس) در حال فروپاشی در فضاست؛ رویدادی که توجه گستردهای را به خود جلب کرده است. این تصاویر که کیفیت بالایی دارند، امکان مشاهده دقیق روند متلاشی شدن این جرم آسمانی را فراهم کردهاند. چنین رخدادهایی برای اخترشناسان ارزشمندند، زیرا فرصت نادری برای بررسی ساختار و رفتار دنبالهدارهای منشأگرفته از ابر اورت ایجاد میکنند.
این دنبالهدار غیرتناوبی در مه ۲۰۲۵ توسط سامانه ATLAS کشف شد و مشخص شد که از ابر اورت، دورترین ناحیه یخی پیرامون منظومه شمسی، سرچشمه میگیرد. C/2025 K1 در ۸ اکتبر ۲۰۲۵ از نزدیکی خورشید عبور کرد و به دلیل شرایط شدید آن ناحیه، از جمله گرمای شدید و نیروهای گرانشی قدرتمند، نتوانست ساختار خود را حفظ کند و در نهایت به چهار قطعه مجزا تجزیه شد.
این جرم آسمانی که ترکیبی از یخ و غبار بود، هنگام نزدیک شدن به خورشید با فشار عظیم بادهای خورشیدی و نیروهای کشندی روبهرو شد؛ عواملی که باعث تضعیف تدریجی ساختار آن شدند. همین شرایط خشن موجب شد دنبالهدار بهجای عبور سالم از حضیض خورشیدی، دچار فروپاشی شود. این فرایند به اخترشناسان امکان داد تا مرحلهبهمرحله تکهتکه شدن آن را با دقت علمی قابل توجه دنبال کنند.
در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۵، اخترشناسان رصدخانه آسیاگو در ایتالیا نخستین نشانههای فروپاشی را مشاهده کردند و توانستند دو قطعه از دنبالهدار را تشخیص دهند. کمی بعد، جیانلوکا ماسی از پروژه تلسکوپ مجازی در ایتالیا سه قطعه و احتمال وجود قطعه چهارم را گزارش کرد. این مشاهدات اولیه اهمیت زیادی داشتند، زیرا نشان دادند روند تجزیه فعال است و احتمالاً قطعات بیشتری در حال شکلگیریاند.
در ۲۸ ژانویه ۲۰۲۶، تصاویر جدیدی منتشر شد که در ۱۱ نوامبر و ۶ دسامبر توسط تلسکوپ جِمینی نورت در شیلی ثبت شده بودند. این تصاویر چهار قطعه دنبالهدار را با درخشندگی قابل توجه نشان میدادند و تأیید کردند که فروپاشی کاملتر از آن چیزی است که در مشاهدات اولیه تصور میشد. کیفیت بالای این دادهها امکان تحلیل دقیقتر اندازه، فاصله و رفتار هر قطعه را فراهم کرد.
با وجود اینکه این رویداد از نظر بصری چشمگیر است، اهمیت اصلی آن در ارزش علمیاش نهفته است. در ابر اورت احتمالاً میلیاردها دنبالهدار مشابه وجود دارد و مطالعه فروپاشی C/2025 K1 میتواند به درک بهتر ترکیب، پایداری و مسیر حرکت این اجرام کمک کند. چنین رخدادهایی به اخترشناسان اجازه میدهند مدلهای دقیقتری درباره رفتار دنبالهدارها هنگام نزدیک شدن به خورشید توسعه دهند.
